در دشت هویج

(بدون عنوان)

شقایق — Sun, 13 May 2012 15:29:57 GMT

رابطه ی پیشینم با درختا یه رابطه ی دورادور خیلی عزیز و محترمانه ای بوده. رابطه ی این روزهام اما به کل از نوع دیگه ایه. همه چی فرق کرده از وقتی دارم اسمشونو یاد می گیرم علاوه بر بوهایی که می شناختم و برگا و تنه هایی که می دونستم. اصن انگار بوشون و رنگشون هم فرق کرده، شاخص تر شده. کلا رابطه خیلی نزدیک و حتی عاشقانه شده دیگه. الان به طور خاص نارون. به طور خاص تر یه خانواده ی چارتاییشون که تو تقاطع رازی و ایتالیا هستن، اصن یه طوری کنار هم وایسادن که آدم می خواد نگاشون کنه بمیره فقط بس که راضی و خوشبخت به نظر میان. هر کدومشون هم یه دیوانه ی خاصیه. هر بار که برا رفتن سر طرح از اونجا رد می شم این طوری ام که قربان شما برم من. خلاصه که قربانشون می رم و با دل خوش می رسم به جمهوری و شلوغی خل وضعش. دل خوش آقا، دل خوش. متوجهین که؟

پ.ن.: بابت نیم فاصله ها متاسفم.

(بدون عنوان)

شقایق — Mon, 07 May 2012 17:12:38 GMT

آدمی که تو هستی، براش "شدن" مسئله ست، در برابر "بودن". تلاش براش همه چیه. تغییر، و ساختن.

امروز داشتم به مینو می گفتم، درباره هر آدمی یه بحث اینه که چی هست و یه بحث اینه که می خواد چی بشه. برا من، خیلی بیشتر از اول، این دومیه که مهمه، که ارزشه. از هری پاتری که اون سال ها با آیدا صد بار خوندمش، یه صحنه برام خیلی عزیز بود و هنوز تو ذهنم مونده. اونجا که هری از دامبلدور می پرسه چرا کلاه منو انداخت تو گریفندور، در حالی که نظرش اسلیترین بود. و جواب دامبلدور این بود که "هری، این انتخابای ماست که ما رو، چیزی رو که هستیم، می سازه. انتخاب تو گریفندور بود".

همینه که برام عزیزی انقدر. همینه که برام مهمی.

VERA

شقایق — Thu, 26 Apr 2012 16:50:29 GMT

those were the days, my friend...

(بدون عنوان)

شقایق — Thu, 19 Apr 2012 17:45:53 GMT

همیشه از ابتدای این همه آشنا می روم

رو به انتهایی که تنها باز می گردم.

23:47

شقایق — Thu, 19 Apr 2012 17:22:34 GMT

دیشب چمران رو تا ته رفتم پایین. نوابو هم رد کردم. فلشایی رو که نمی دونستم رو به کجان دنبال کردم. از خروجی های فرعی تاریک و خالی ای که اگه عقلم سر جاش بود هیچ فرمونو به سمتشون نمی پیچیوندم گذشتم. و بالاخره گم شدم.

آءخ

شقایق — Thu, 19 Apr 2012 16:21:57 GMT

{+}

و انزوا می آید که رخ بنماید

شقایق — Thu, 19 Apr 2012 15:40:12 GMT

هیچیم با هیچیم هماهنگ نیست؛ بدتر از همه، روابطم با امکاناتم.

(بدون عنوان)

شقایق — Sun, 15 Apr 2012 18:57:56 GMT

روزهای یک ضرب تا شب.

(بدون عنوان)

شقایق — Sat, 07 Apr 2012 17:50:22 GMT

ماهی کوچکم که تنها بازمانده از بین بیست و چاهار خواهر و برادرش بود، که توی خانه‌ی خود ما روی میز هال به دنیا آمده بود،که تازه داشت رنگ نقره‌ای بزرگسالی‌اش را به خودش می‌گرفت، که حتی دلم نمی‌آید اسمش را بگویم؛

امروز روی کمد چوبی کنار حمام مرد.

(بدون عنوان)

شقایق — Thu, 05 Apr 2012 06:22:11 GMT

آدم چند بار تو خیابونای یه شهر گریه کرده باشه می تونه بگه این شهر گریه های منو می شناسه؟