شبدر چهارپری
صفحات وبلاگ

 

اولی

همیشه

سخت کنده می شود.

بعد همه چیز همین صد برگ دورو ست

صد برگ خالی

هی می کنی و دور می اندازی

و تمام نمی شود این طومار

تمام نمی شود

این اشک ها.

آخرین دستمال بالاخره غافلگیرت می کند

مثل آخرین پله ای

که هیچ وقت نمی بینی اش،

زمین می خوری.

 

کنده می شوی از آسمان

پرت می شوی زمین.

از

اولی

همیشه

سخت کنده می شوی.

*

جعبه خالی شده

این اشک ها اما

تمام نمی شوند.

   + شقایق ; ۱:٤٩ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ۳٠ امرداد ۱۳۸٧
    ()
نویسندگان وبلاگ:
کدهای اضافی کاربر :